چگونه خشکسالی موجب انقلاب جنسیتی در جامعه ماسایی در کنیا شد

خانه امن
خشکسالی که آغاز شد، مردم روستای نیکولیله در کنیا به فکر چاره جویی افتادند . مشکلات زندگی در خشکسالی کم کم رخ می نمود و شرایط برای زنان بیش از پیش سخت شد. آنها بزودی دریافتند که برای رسیدن به نتیجه بهتر باید از مدیریت زنان بهره مند شده و نگرشهای زن ستیزانه را کنار بگذارند . زنان به وضوح برای مقابله با این شرایط و سازگاری با وضعیت موجود تواناتر بوده و در نتیجه نقشهای جنسیتی سنتی شروع به تغییر کرد. اکنون زنان و مردان دوشادوش هم برای سازگاری با خشکسالی و کاهش اثر آن بر زندگی شان در تلاشند. آنها به زنان قدرت «تصمیم گیری » دادند و هم اکنون زنان مدیریت زمین و کشت و کار و امور مراتع و دامها را بر عهده دارند.

آنها در نشستهای اجتماعی و جلساتی که پیش از این مردانه بود و زنان به هیچ وجه اجازه حضور در آن نداشتند شرکت کرده و دوشادوش مردان در انجمن روستا تصمیم گیری می کنند. زنان به ضوح مدیران شایسته تری در امر «صرفه جویی و مصرف بهینه از منایع » هستند و اکنون همه پذیرفته اند که برای سازگاری و بقا باید نگرشهای سنتی را پشت سر بگذارند و جامعه پذیرفته است که زنان مدیران بهتری برای وضعیت موجود هستند. برای نسلها مردان در کنیا تصمیم گیر بوده و زنان به هیچ وجه اجازه دخالت در امور مدیریتی مربوط به زمین و کشاورزی و خانواده نداشته و فقط فرمان بردار بودند، اما اکنون وضعیت تغییر کرده و مردم روستا پذیرفته اند که یکی از شرطهای اساسی برای بقا و انطباق و سازگاری « پذیرش مدیریت زنانه » است .

مردم روستا با کمک یکی از شرکتهای توسعه هلندی با پس اندازهای اندک خود و سرمایه گذاری شرکت یک تعاونی اجیاد کرده اند. شرکت هلندی مردم را در اداره تعاونمی ، مهارتهای مالی و مدیریتی آموزش داده و برای کاهش دادن اثرات خشکسالی و اجرا کردن تکنیک نو و راههای جدید درآمدزایی در تلاشند. سهم زنان در همه بخشهای این تعاونی با مردان کاملا برابر است ، آنها مسئولیت برخی از کمیته ها بر عهده دارند و تصمیم گیری برای مراتع و میزان چرای دامها بر عهده این کمیته است . حسابداری و امور مالی تعاونی نیز بر عهده زنان است و زنان حتی درمعاملات و خرید و فروش دامها نیز مشارکت می کنند، امری که تا چند سال گذشته برای زنان غیرممکن بود.

کنیا در قانون اساسی حقوق برابر برای مردان و زنان دارد، اما در عمل فقط مردان مالک زمین هستند و کنترل منابع ودر آمد هم با مردان است، اما واقعیت این است که زنان بسیار بیشتر از مردان در برابر خشکسالی آسیب پذیرند . کارشناسان سازگاری با اقلیم می گویند خشکسالی فاجعه ای است که معیشت مردم را از بین می برد و زنان نقش بسیار مهمی در برنامه های مشارکتی تطبیق دارند، اگر آنها در برنامه های انطباق تغییرات اقلیمی مشارکت داشته باشند، بیشتر احتمال دارد که برنامه ها موفق شود و آسیب پذیری زنان نیز کاهش می پذیرد، بنابراین افزایش دانش و آگاهی زنان در باره تغییرات اقلیمی و خشکسالی می تواند جامعه را به سمت نجات از بلایا رهنمون شود.

جان اولمپو ۶۰ ساله می گوید : در کنیا مردان فکر می کنند مردان تنها صاحبان گاوها و زنان هم فقط برای شیردادن هستند. اما سختی های دوران خشکسالی و آموزشهایی که به ما دادند موجب شد که این نگرش تغییر کند و حالا مردان از مشارکت زنان در تعاونی حمایت می کنند او که ۴۰۰ دام در خشکسالی ۲۰۱۶ از دست داده است می گوید : وضعیت سختی است و همه مردم باید تلاش کنند. . حالا همسرم از باقی مانده دامها مراقبت می کند و اختیار تصمیم گیری دارد. قبل از آن اینطور نبود.