گوهر عشقی خطاب به علی خامنه ای: تا کی بايد شاهد جنايات بود؟ تا چه میزان توان باید تحمل كرد؟

گوهر عشقی خطاب به علی خامنه ای

تا کی بايد شاهد جنايات بود؟ تا چه میزان توان باید تحمل كرد؟
مردن شرف دارد به این زندگی و به این ننگ زندگی کردن

«غديرى ديگر از راه رسيد»
سالى دگر بر غمهاى بى ‌پايان ما رقم خورد. آرى پنج ‌سال پيش در چنین روزى جلادان انسان نما فرزندم را كه از نسل سادات بود، زير ضرب ‌و شتم و شكنجه وحشيانه به شهادت رساندند.
در حكومتى كه ادعاى پيروى از ائمه معصوم را دارد، بر آل پيامبر تازيانه زده و جانش را ستاندند، و اين بود وعده حمايت از مسضعفان و محرومان اين شد حكايت دردنامه مثنوى وار منِ داغدار.
حاكمان بر اين كشور ماتم زده، به ‌جاى شادى بخشى به جامعه، بسط نشاط و خرمى بین مردم، بذر بى ‌هويتى كاشتند و نان خود در خون مردم زدند و نوش کردند.
تا کی بايد شاهد جنايات بود؟ تا چه میزان توان باید تحمل كرد؟ و تا به كى بايد با سكوت، مهر بى توجهى بر اعمال حاکمان مهر تأیید زد؟
مدت زیادی است سكوت كرده ‌ام شايد با غم هجران فرزندم كنار آيم! اما سكوت را خيانتى به خون شهيدان ‌مان مى دانم. شما را شاهد می‌گیرم؛ آیا در حكومت مدعى عدل على (ع) بويى از على (ع) آمد؟ روزی سعید زینالی را براى چند سوال بردند و ۱۹ سال است خانواده او در بى ‌خبرى ‌اند! روز دیگر فرزندان وطن را برای سؤالاتى ابتدايى به خاک ‌و خون مى‌كشند و روزى فرزند مرا مى ‌ربايند و پس از چهار روز شكنجه جانش را مى ‌ستانند.
اى كاش برای اين جنايات خط پايانى بود اما دريغ از اندكى حس انسانى در اين سلطه‌ گران. اما امروز سكوت، همراهی با ستمگران است. با سکوت، ما نيز شریک جناياتیم. تا زمانی‌كه در برابر چهره معصوم عليرضا رجايى سكوت كنيم، ما هم شریک این رفتار ظالمانه ‌ایم. زمانى‌كه تنها نظاره‌ گر اعتصاب غذاى زندانيان باشيم، ما هم در دسته‌ پديد آورنده ظلميم. تا وقتی در خفا شكايت به آسمان كنيم و در رفتار سكوت، ما هم شریکیم. حاكمان قصد جواب ‌گويى به رفتار خود را ندارند و در بى ‌خبرى عمومی از مهدى خزعلى، بساط عيش خود را پهن مى ‌كنند تا جشنى ديگر بنا كنند بر چوبه دار محمد على طاهرى!
اين خفت با سكوت بیشتر می ‌شود؟ از یاد می‌رود؟ فردا نمى ‌تازند بر زنان اين مرز و بوم؟ به راستى اگر مانند سایر ملتها، متحد و دست در دست هم در برابر ظلم می ‌ایستاديم، آيا شاهد بازداشت مادر شهید مصطفى کريم بيگى بوديم؟ آيا شاهد بازداشت و ارعاب دخترم سحر بودیم؟ آيا شاهد جنايات روزانه بر کُردها و کولبران بودیم؟ اين است قصه پر غصه وطن ماتم زده ما. يا حاکمان نمى‌دانند يا خود را به بى‌خبرى مى زنند؟
عيد سادات است و خواهرانه رهبرى را توجه مى ‌دهم به فردايى كه «تاجِ» بر سر ندارد. تا ديرتر نشده به فكر جوانان كُرد باشيد و دست از كشتار اهل سنت برداريد. تا ديرتر نشده عليرضا رجايى ‌هاى ديگر را از زندانها رها كنيد که دیگر آسمان و زمین نیز از ظلم شما به صدا آمده ‌اند. تا ديرتر نشده به جاى بها به مردم سوريه و لبنان، اندک نظرى بر مردم خود بياندازيد كه فردا يقيناً ديرتر از امروزتان خواهد شد. به اميد آن‌روز كه شاهد آزادى وطن از سلطه غریبه و آشنا باشيم.
كلام آخر؛ به آخرین کلام فرزندم اشاره می‌کنم: «مردن شرف دارد به این زندگی و به این ننگ زندگی کردن. چون ما زندگی نمی‌کنیم، بردگی می‌کنیم، بندگی می‌کنیم.»

والعاقبه للمتقین
گوهر عشقی مادر ستار بهشتی شهريور ٩٦

منبع: نبردخلق شماره 389، شنبه اول مهر ۱۳۹۶ - 23 سپتامبر ۲۰۱۷