نامه مریم اکبری‌ منفرد، گلرخ ایرایی و آتنا دائمی به گزارشگر ویژه حقوق بشر در امور ایران



آقای جاوید رحمان گزارشگر ویژه حقوق بشر
با توجه به نزدیک بودن روز جهانی مبارزه علیه اعدام، بر آن شدیم تا چکیده ای از موارد بیشماری از نقض حقوق بشر در چهار دهه ‌ی اخیر در کشورمان را به عرضتان برسانیم.
چندی است در رسانه ‌ها، مسئولان خبر از حذف حکم اعدام محکومان قاچاق مواد مخدر می دهند. اما واقعیت این است که محکومان این اتهام هم چنان در سکوت خبری به دار آویخته می شوند. اعدام محکومان حمل و خرید و فروش مواد مخد در کنار محکومان به قتل بیشترین آمار اعدام را در ایران دارد. سالانه طبق آمار موجود که یقینا در دسترس شما قرار می گیرد زنان و مردان بسیاری به سبب ارتکاب قتل (عمد و غیر عمد) محکوم به اعدام گشته و احکام نیز به سرعت اجرا می شود.
در کنار اعدام زندانیان عادی، بسیاری از فعالان سیاسی و عقیدتی طی چهاردهه ‌ی گذشته به دلیل داشتن عقاید و آرای متفاوت از حاکمیت به دار آویخته یا گلوله باران شده ‌اند که طبق اسناد معتبر موجود، بیشترین تعداد آن متعلق به ده سال اول شکل‌ گیری این حاکمیت (برابر به سالهای ۱۹۸۸- ۱۹۷۸) می ‌باشد. اعدامهایی اکثرا بدون محاکمه، که پس از اجرای حکم، پیکر کشته شدگان به صورت گمنام در حاشیه شهرها به خاک سپرده شدند. (این در حالی است که به فعالان مخالف با اعدام اجازه‌ ی هیچ کنشی داده نمی ‌شود و بسیاری از آنان صرفا به دلیل مخالفت با اعدام در زندان هستند).
در این روزها که به روز جهانی مبارزه علیه اعدام نزدیک می‌ شویم حکم زینب سکانوند دختر ۲۴ ساله ‌ای که در زمان ارتکاب جرم زیر سن قانونی بوده پس از سالها تحمل حبس به اجرا در آمده! این نمونه ای از هزاران حکم اعدام است که در مورد متهمان به جرایم عمومی (قاچاق، سرقت و قتل… ) طی سالیان اخیر به اجرا در آمد. مادامی که مجازات اعدام در قوانین کشور به قوت خود باقی است، محکومان جرائم عمومی که بسیاری شان قربانیان فاصله ی طبقاتی و فقر فرهنگی و اقتصادی هستند و هم چنین فعالان سیاسی و عقیدتی که معترض به سیاستهای غلط و فساد سیستم می باشند، قربانی قتل حکومتی می‌گردند.
چنانچه شاهدیم با شروع کار دولت فعلی از سال ۱۳۹۲ که با شعار معروف این جریان مبنی بر آوردن کلیدی بر قفلها و آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی نیز آغاز شد، بیشترین اعدامها انجام گرفته است. شیرکو معارفی، احسان فتاحیان، غلامرضا خسروی در ماههای آغازین شروع به کار دولت اعدام شدند.
در تابستان ۱۳۹۵ همچون دهه ی شصت با اعدام دسته جمعی زندانیان عقیدتی (کردهای سنی) مواجه شدیم که موجب تخلیه ی یک شبه ی یک سالن از بند سیاسی زندان گوهردشت کرج (رجایی شهر کرج) گردید. دقیقاً یک ماه پیش از روز جهانی مبارزه علیه اعدام، رامین حسین پناهی و زانیار مرادی و لقمان مرادی بدون وجود مستنداتی بر اتهامات وارده به دار آویخته شدند. پیکرهای هر سه به سان پیکر فرزاد کمانگر (معلم سربدار) در مکانی نامعلوم به خاک سپرده شد. همانند رقیه اکبری منفرد، مجتبی محسنی، مهرداد پاکزاد، عبدالرضا اکبری منفرد، خانواده‌ ی بهکیش و هزاران جانباخته دیگر کشار دهه شصت که با توحه به اسناد و مدارک موجود اسامی بسیاری شان در سازمان ناپدید شدگان قهری سازمان ملل نیز به ثبت رسیده است.
در سالهای اخیر بسیاری از فعالان کرد و عرب و تعداد زیادی از فعالان عقیدتی به جهت داشتن باوری متفاوت از حاکمیت، با زدن اتهاماتی واهی و در واقع به جهت ایجاد رعب و وحشت و سرکوب اعتراصات مردمی، بازداشت و شکنجه و وادار به اعترافات اجباری علیه خود و به دار آیخته شدند که محمد ثلاث از قربانیان اخیر آن می باشد.
توجیه حکومت در صدور حکم اعدام، جلوگیری از ارتکاب مجدد مجرم و درس عبرت گیری دیگران است. با آنکه اثبات شده است که اعدام بازدارنده نبوده و نیست اما همچنان حاکمیت بر آن اصرار داشته و اعلام می ‌دارد عملکردش بر مبنای موازین شَرع می باشد که این خود نشان ازسوء استفاده از ظرفیتهای مذهبی جامعه جهت سرکوب و فریب اذهان عمومی را دارد. یقیناً اگر مسئولان کشور با مدارک و استاد معتبری قادر به دفاع از خود در برابر این موارد که چکیده ‌ای از واقعیات موجود است، باشند پذیرای شما در تهران خواهند بود.
ما فعالان سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین، در روز جهانی مبارزه علیه اعدام با اعلام انزجار از تمامی اعدامهای صورت گرفته از زمان برپایی رژیم حاکم، خواهان حضور شما (آقای جاوید رحمان گزارشگر ویژه حقوق بشر) در ایران جهت بررسی موارد نقض حقوق بشر و پیگیری توقف صدور حکم اعدام برای کلیه جرائم عمومی، عقیدنی و سیاسی فارغ از هر عقیده و باوری می ‌باشیم. حضور شما در ایران و مجاب نمودن حاکمیت به پاسخگویی، مشخص کننده ‌ی بساری از ابهامات می باشد و عدم پذیرش شما توسط جمهوری اسلامی نشان از ادامه ی روند حذف فیزیکی انسانها در ماشین کشتار حاکمیت و اثبات کننده ی جنایتکارانه بودن اعمال آنهاست.
هرچند باور به بهبود شرایط نداریم و حاکمیت فعلی را اصلاح ناپذیر می دانیم اما خواهان توقف هرچه سریعتر صدور حکم اعدام و تغییر قوانین ظالمانه ی مجازات در ایران هستیم.

مریم اکبری منفرد، گلرخ ایرایی، آتنا دائمی
بند زنان زندان اوین، مهر 1397

منبع: هرانا


منبع: نبرد خلق شماره ۴۰۴، سه شنبه اول آبان ۱۳۹۷- ۲۳ اکتبر ۲۰۱۸