خواهی خندید ... خواهی سرود - ناظم حکمت ران/ برگردان: امید آدینه


تقدیم به جانْ فدا، رفیق فؤاد مصطفی سلطانی

دیرْهنگام:
آن دقایقِ عبوس
که خورشید و گندم و آب،
سوگْ وارِ آدمی خواهند بود
از پیلههایِ خون و
واژهْ پوشِ تاریکی
یک انقلاب ...یک میهنِ مشترک خواهد روئید!
و سراسرْ درختان و دیوارها و فصول
و نیز ستارهها و زندانها
و حتا هر معبرِ مبهم و هر پژواکِ هذیانْ گرفته
میعادْگاه خواهند شد
ــ میعادِ بوسه و فریاد و چراغ ــ
... اما تو:
نبضِ خاطرهْ اَندودِ هزارانْ هزار چهره و تصویر
بر ضیافتِ تُردِ صدا یا سکوت
خواهی خندید ... خواهی سرود
و ناگهانْ من: کولیِ کوچْ گسترِ ناتمام
با رقصْ وارهیِ خیابانها و اسیران
با دریچه و نان و آفتاب
به اوجِ بیشمارانْ رؤیا و ترانه،
خواهم رسید
آری!
این گونه است
که همچون پیوندِ جاده و سفر
یکدیگر را،
ملاقات خواهیم کرد
و گویی ... به گماناَم:
همین اَندوهِ ساده و صمیمیِ باران و خاک
تنها عدالت،
و نخستین حقیقتِ جهان باشد
زیرا که:
آوازْ خوانِ زخمها و
هیاهویِ رنجهایِ ماست
و بیتردید!
این خفتهْ حدیثِ تلخْ آمیز
این روزْ آذینِ پُر تلاطم
و این لوحِ شقایقْ نشان
به نجوایِ آن کوچهیِ بیاتْ ماندهیِ شبْ رنگ،
بدل خواهند شد و
درجانْ مایهیِ پرندهای سرشار از یقین و پرواز و خیال
خواهند شکفت




منبع: نبرد خلق شماره ۴۲۵، پنجشنبه اول خرداد ۱۳۹۹ ـ ۲۱ می ۲۰۲۰
http://www.iran-nabard.com/