شب آماسیده - م. وحیدی (م. صبح)



در کوچه‌های شب
در قامت تکیده‌ی تنهایی
از قصه‌های ربوده شده گفتند،
از اساطیر ناهمگون غریب و
معجزه‌های نازیسته
تا درختان
ناپیدایی افق را
باور کنند.
هجوم باد بود و
شرجی ناپیدا
و بی چلچله‌گی خاکی
که در امتداد پاییز
سبزترین باغچه را
به اندوه می کشاند؛
تولدی نبود
و خنده‌ی لیلا
در واهمه‌ی سایه‌ها
محو شده بود.
از جمعه‌ها گذشتیم
از هزاره‌های زخمی
با خاطرات کوچیده و
ابرهای ملال
و به تکرار رسیدیم
به دیم‌زار خشک ناهموار متروک
و هویت خود را
در سوره‌های بی‌جان سربی
یافتیم؛
حصار بود و حصار
با گردش خالی سفره‌ و آب
و یادهای دوری
که بی‌شوق زادن
ترانه می‌خوانند.
اینک
ناتوانی دستهای قطع شده
در لایتناهی فصلی بی‌رنگ
و تموج واژگانی
که در رخوت و سکون
غوطه می‌خورند؛
پرنده‌ای که پرکشید
پشت سال‌ها
گم شد
و طنینش
شعری شد
در بلوغ رنگها و
روزنه‌ها
منبع: نبرد خلق شماره ۵۰۷، آدینه ۱ آبان ۱۴۰۵ - ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶


http://www.iran-nabard.com/N507/sher%20507.htm