محکومیت شهاب نادعلی هوادار مجاهدین و ماموستا محمد خضرنژاد روحانی اهل سنت به اعدام/ محکومیت محمد و مهدی خداکرمی به ۸سال و ۴ سال زندان


دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
یکشنبه ۲۲ بهمن ۱۴۰۲ (۱۱ فوریه ۲۰۲۴)

فراخوان بین‌المللی به اقدام برای آزادی زندانیان سیاسی و نجات محکومان به اعدام و بازدید هیأت حقیقت‌یاب از زندانها

شعبه ۲۶ بیدادگاه ضد انقلاب خامنه‌ای در تهران زندانی سیاسی شهاب نادعلی جوزانی را به اتهام «عضویت در جمعیت‌های معارض کشور» و «ارتباط با مجاهدین خلق و همکاری مسلحانه با آنها» متهم به بغی و محکوم به اعدام کرد. شهاب نادعلی کارگر ۴۲ساله اهل همدان و پدر یک دختر ۱۲ ساله است. او در خرداد ۱۴۰۲، در همین شهر دستگیر و سپس به زندان اوین منتقل شد.
از سوی دیگر زندگی محمدجواد وفایی ثانی ۲۸ساله هوادار مجاهدین و از زندانیان قیام ۱۳۹۸ که پیش از این توسط بیدادگاه ضد انقلاب رژیم در مشهد محکوم به اعدام شده در معرض خطر است.
در یک حکم جنایتکارانه دیگر قضاییه جلادان در ارومیه ماموستا محمد خضرنژاد روحانی اهل سنت را که در قیام ۱۴۰۱ دستگیر شد به اتهام افساد فی الارض و تبلیغ علیه نظام به اعدام و ۱۶سال زندان محکوم کرد. وی در آبان ۱۴۰۱ پس از سخنرانی در مراسم خاکسپاری شهید قیام اسعد رحیمی در بوکان همراه پسرش دستگیر شد. ماموستا خضرنژاد پیش از این نیز بارها مورد بازجویی و اذیت و آزار ارگانهای سرکوب قرار گرفته بود.
از سوی دیگر بیدادگاه رژیم آخوندی در خرم‌آباد دو برادر به نامهای محمد خداکرمی ۳۲ساله و مهدی خداکرمی ۴۲ساله را به اتهام «عضویت در مجاهدین» و «اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» به ۸ و ۴سال زندان محکوم کرد. آنها در اسفند ۱۴۰۱ در تهران دستگیر و در اوین مورد شکنجه شدید قرار گرفتند، به‌نحوی که محمد از نقاط مختلف بدن دچار شکستگی و جراحت شد و به‌حالت اغما به بیمارستان منتقل گردید. آنها متعاقباً به زندان خرم‌آباد منتقل شده و در آنجا نیز زیر شکنجه قرار گرفتند. زندانبانان محمد و مهدی را به بند زندانیان عادی منتقل کرده و یکی از مزدوران اجیرشده را مأمور ضرب و شتم آنها کرده‌اند. آنها که به‌دلیل شکنجه‌های وحشیانه از بیماریهای مختلف رنج می‌برند از حداقل امکانات پزشکی و دارویی محروم هستند. حتی داروهایی را که خانواده آنها خریده‌اند سرقت کرده و به آنها نمی‌دهند.

مقاومت ایران بار دیگر کمیسرعالی و شورای حقوق‌بشر و دیگر ارگانهای ذیربط ملل متحد و هم‌چنین اتحادیه اروپا و کشورهای عضو را به اقدام فوری برای آزادی زندانیان سیاسی و نجات جان محکومان به اعدام فرامی‌خواند و بر ضرورت بازدید هیأت حقیقت‌یاب بین‌المللی از زندانهای ایران و دیدار با زندانیان تأکید می‌کند.