انتخابات عراق؛ 'دلیلی برای رای دادن ندارم'

بی بی سی
پوسترها، شعارها و چهره هاى جدید و قدیم. کوچه و خیابانهاى بغداد حال و هواى انتخابات گرفته. درانتخاباتى که قرار است روز یکشنبه برگزار شود، بیش از ٣٠٠٠ نامزد براى بدست آوردن ٣٢٩ کرسى پارلمان رقابت خواهند کرد.

در چند هفته گذشته تقریبا در هر گوشه این شهر و شهرهاى دیگر عراق، احزاب، ائتلافها و نامزدهاى مستقل در حال کمپین و تبلیغات بوده‌‌اند و تلاش براى راضى کردن راى دهندگان.

شبکه هاى اجتماعى هم پر شده از فیلمهاى تبلیغاتى این داوطلبان با وعده هاى مختلف.

با همه این هیاهو اما انگار یک جاى کار بدجور مى‌لنگد. این پنجمین انتخابات بعد از سقوط صدام است که من از نزدیک شاهدش مى شوم. شاید ظاهر خیابان‌هاى پر از پوستر خیلى با قبل فرق نداشته باشد اما این‌بار صداهاى مخالفت با شرکت در راى گیرى بیش از همیشه به گوشم مى رسد.
بى میلى براى رفتن پاى صندوق در میان جوانان عراقى پررنگتر از دوره هاى قبلى است. خسته از آشوب‌ها و جنگ‌هاى این سالها، کمتر کسى اینجا باور دارد که انتخابات بتواند چیزى را تغییر دهد و تصور بر این است که فرداى راى گیرى باز همان‌هایى بر سر قدرت خواهند بود که در هجده سال گذشته بوده اند. کسانى که بسیارى آنها را عامل اصلى معضلات عراق مى دانند. مشکلاتى که بر زندگى روزمره ساکنان این کشور سایه انداخته. از نبود برق و آب گرفته تا بیکارى. یادم مى آید که در انتخابات سال ٢٠٠٥، اولین انتخابات بعد از سقوط صدام شوق عجیبى عراق را فرا گرفته بود.
زن و مرد و پیر و جوان در صف‌هاى طولانى منتظر بودند تا راى خود را به صندوق بیاندازند و با انگشت مرکبی‌شان جلوى دوربین‌هاى خبرنگارهاى خارجى ظاهر شوند. در همه چهره ها مى شد امید براى آینده اى روشن را پس از سالها نظام دیکتاتورى دید. اما این تصویر رفته رفته در هر انتخابات شروع به رنگ باختن کرد. در دور پیش که سال ٢٠١٨ و بعد از شش سال جنگ با داعش برگزار مى‌شد، مشارکت چیزى حدود ٣٠درصد اعلام شد که دقت آن‌هم زیر سوال بود. خیلى از ناظران معتقدند که مشارکت کمتر از بیست درصد بوده.