تجاوز و ضد حمله / ایران در مبارزه فلسطین برای آزادی چقدر اهمیت دارد؟ - ایلان پاپه/ برگردان حماد شیبانی


نویسنده ایلان پاپه – کارشناس فلسطین
ترجمه: حماد شیبانی
تنها قدرت منطقه ای که دائما و بدون قید و شرط از آرمان فلسطین حمایت کرد، ایران است.
از زمان مرگ جمال عبدالناصر، رئیس جمهور مصر، هیچ یک از قدرت های منطقه ای در خاورمیانه همبستگی واقعی خود را با جنبش آزادیبخش فلسطین نشان نداده اند.
پادشاهی اردن در سال 1970 روابط خود را با سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) قطع کرد (بعدها نیز تازمانی که عرفات تن به قراداد اسلو نداد همواره فعالیتهایش دراین کشور با مشکل مواجه بود مترجم). در سال 1982 موقعیت لبنان به عنوان منطقه جغرافیایی رشد و نمو این جنبش از دور خارج شد. حکومت سوریه، که احتمالاً وفادارتر از سایر کشورها بود، با سلطۀ شوینیسم بعثی اجازه شکل گیری راهبرد و دیدگاه‌های مستقل فلسطینی را نداد، در حالی که مصر به‌طور کلی بعد از ناصر عملا نقش برجسته‌ای در سیاست منطقه ای ایفا نکرد.
سایر کشورهای عربی نیز در مبارزات فلسطینیان کاملاً غایب ، و یا مداخله گر در جهت تزریق ایده های انحرافی عمدتا سلفی بودند.
ترکیه، تحت رهبری اردوغان، در مقاطعی همبستگی بیشتری به ویژه با غزه محاصره شده از سال 2005 نشان داد، اما به دلیل روابط استراتژیک خود با اسرائیل، سیاست دوگانه ای را نیز در پیش گرفت.
تنها قدرت منطقه ای که دائما و بدون قید و شرط از آرمان فلسطین حمایت می کرد، ایران بود.
معادله اشتباه
روایت غربی به اشتباه و احتمالاً عمداً ایران را با دولت اسلامی (داعش) برابر می‌داند، همان سازمانی که در واقع بمب‌هایی را در ایران کار گذاشت و بسیاری از مردم را کشت.
همچنین باید به خاطر داشت که حمایت غرب از جهادگرایی سنی به عنوان یک نیروی متقابل در برابر جنبش سکولار و چپ ضد استعمار، بذرهایی را کاشت که هم القاعده و هم داعش از آن پیدا و شکوفا شدند.
خشونت آنها همچنین علیه گروه های شیعه در آسیای جنوب شرقی و جهان عرب بود. بسیاری از این گروه ها مستقیماً با ایران در ارتباط هستند.
برخلاف تبلیغات غرب، حمایت ایران از گروه‌های مقاومت عمدتاً شیعه، بخشی از سیاست آن در دفاع از خود است و برخاسته از تمایل به تحمیل نوعی رژیم جهادی در سراسر جهان نیست.

فلسطین صهیونیستی شده
از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی، بیش از 30 سال پیش، اسرائیل تنها دولتی در منطقه است که از حمایت بی قید و شرط یک ابرقدرت خارجی و متحدانش برخوردار است.
با آنکه ممکن است ساده لوحانه بنظر بیاید اما مهم است که یک بار دیگر ببینیم این حمایت بی قید و شرط برای چیست.
تحت چنین مصونیت بین‌المللی که توسط آمریکا هدایت و تامین میشود ، اسرائیل سلطۀ خود را برسراسر فلسطین تاریخی را گسترش داد، بیش از نیمی از جمعیت آن را طی سال‌ها پاکسازی قومی کرد و نیمی دیگر را در معرض رژیم آپارتاید، استعمار و سرکوب قرار داد.
بنابراین، حمایت مستقیم از آرمان فلسطین از سوی یک قدرت مهم منطقه ای مانند ایران، به هدف مقابله با خطر وجودی است که مردم فلسطین در 75 سال گذشته با آن روبروست به حساب می آید .
ایران یک متحد پیچیده است. از نظر سابقه حقوق بشری خود همواره راه زیادی در پیش دارد.
واژگان و انبوه تصاویرو تعبیرهائی که توسط رهبران حکومت ایران و گاهی رسانه های ایرانی استفاده می شود، جدا به همبستگی واقعی ایرانیان در قبال فلسطین آسیب می رساند.
شعارهایی مانند «شیطان کوچک» یا «مرگ بر اسرائیل»، همراه با وعده‌های نابودی کامل، همگی رفتارهائی غیرضروری است که نتیجه اش موجب گالوانیزه کردن ملتی تمام می شود که از قبل باندازه کافی گالوانیزه (در اینجا مظلوم نمائی) شده‌است. واقعیت انست که، در دوران دیکتاتوری شاه، مردم ایران از فلسطین حمایت می کردند و از رژیم خود به خاطر روابط نزدیکش با اسرائیل رنج می بردند.
با این حال، جدای از لفاظی‌ها، خود این سیاست از نظر رفع عدم تعادل قدرت بین اسرائیل آپارتاید و فلسطینی‌های تحت سلطۀ نیروهای اشغالگر، که باردیگر با یک تهدید وجودی مواجه هستند، بسیار ارزشمند است.
همچنین باید توجه داشت که زبانی که تبلیغات اسرائیل در اشاره به ایران، فلسطینی ها یا حماس به کار می برد همانطور که در پرونده ای که دولت آفریقای جنوبی در دسامبر گذشته به دیوان بین المللی دادگستری تقدیم کرد به طور کامل آشکار شد ، بسیار بدتر و نادرست تر است.
از این نظر، بسیاری از ما با دیدگاه ایران در مورد راه‌حل تک‌دولتی غیرصهیون‌زدایی‌شده و استعمار زدایی‌شده در فلسطین تاریخی، که حداقل امیدوارم، یک دولت رفاه دموکراتیک نیز باشد، مشترک هستیم.
سیاست های ایران در قبال اسرائیل در غرب بعنوان انگیزه یهودی ستیزی در بدترین نوع به تصویر کشیده می شود.
با توجه به خشم ذاتی اسرائیل از هرگونه احساسات طرفدار فلسطین، در خاورمیانه یا هر جای دیگری در جهان، موضع قوی ایران در حمایت از فلسطینی ها، آن را به هدف اصلی اسرائیل و متحدانش تبدیل کرده است. برای اینکه اسراییل بتواند فشارهای تحت رهبری غرب بر ایران را پا برجا نگه دارد، اغلب، اگر نگوییم همیشه، تاریخ و زمان بندی رویدادها را بازنویسی می کند، بنابراین همیشه ایران را به عنوان یک متجاوز و اسرائیل را به عنوان کشوری در وضعیت دائمی مظلوم ، آسیب دیده و درموضع دفاع از خود معرفی می کند.
تجاوزات اسرائیل و ضدحمله ایران
ایران برای مدت طولانی اقدامات خرابکارانه در خاک خود از جمله ترور دانشمندان، کشته و زخمی شدن پرسنل خود در سوریه و فشار اسرائیل بر آمریکا برای لغو توافق هسته ای با جهان با ایران در سال 2015 را تحمل کرده است.
تصور کنید اگر ایران سفارت آمریکا را مورد حمله تخریبی قرار میداد و برخی از ارشدترین افسران ارتش آمریکا را می‌کشت، واکنش آمریکا چه می‌بود.
در 13 آوریل، درجریان حمله به اسرائیل، ایران تمام تلاش خود را انجام داد تا نشان دهد که به دنبال وارد کردن آسیب جانبی یا مایل به هدف قرار دادن غیرنظامیان نیست. در واقع آنها بیش از ده روز به اسرائیلی ها فرصت دادند تا برای مقابله با حمله آماده شوند . هرچند ،با این حال، اسرائیل و غرب خیلی سریع اعلام کردند که حمله ایران با شکست مطلق روبروشد و هیچ خسارتی به بار نیاورد، اما ، چند روز بعد، آنها مجبور شدند اعتراف کنند که در واقع دو پایگاه هوایی اسرائیل مستقیماً در حمله ایران مورد اصابت قرار گرفته است.
باید به این موضوع مهم توجه داشت که هر دو طرف این توانائی را دارند که خسارات جانی و مالی زیادی به یکدیگر وارد کنند. با این حال، این توازن قوا دارای پیامدهایی است که بسیار مهمتر از مواردی است که کارشناسان نظامی تحلیل می کنند.

توازن قدرت متقابل
اگر عملیات حماس در 7 اکتبر شکست ناپذیری ارتش اسرائیل را مورد تردید قرار داد، دانش فنی که ایران معرفی کرده است نشانه دیگری است که ثابت میکند ، اسرائیل تنها ابرقدرت نظامی در منطقه نیست.
در عین حال لازم به ذکر است که اسرائیل برای محافظت از خود در برابر حمله ایران به حمایت مستقیم انگلیس، فرانسه، آمریکا، اردن و برخی دیگر از کشورهای عربی نیاز داشت.
تاکنون هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که اسرائیلی‌ها درس‌های مهمی را که باید در زمینه محدودیت‌های قدرت، ناتوانی در باقی ماندن بصورت یک کشور بیگانه وناسازگار در میان جهان عرب و اسلام، و نیزغیر ممکن بودن حفظ دائمی رژیم آپارتاید نژادی و سرکوب نظامی، طی هفت ماه گذشته می‌گرفتند، درونی کرده باشند.
از حیث، ظرفیت های تکنولوزیک روشن است که یک قدرت منطقه ای در حد ایران، به خودی خود تغییر دهنده بازی نیست. اما همین نیرو یک وزنه متعادل برای ائتلافی قوی و گسترده است که از همان ابتدا همواره از پروژه صهیونیستی حمایت کرده است. وزنه ای که سال ها کمبودش حس میشد.
بدیهی است که وضعیت فلسطین تاریخی با توسعه یا تغییر یک عامل واحد تغییر نخواهد کرد. در واقع، تغییر در نتیجه عوامل بسیاری رخ خواهد داد. ترکیب این فرآیندها در نهایت به یک رویداد دگرگون کننده یا مجموعه ای از رویدادهائی که درهم ادغام می شود ، منجر به واقعیت سیاسی جدیدی می گردد که در درون جریان استعمار زدایی، برابری طلبی و عدالت ترمیمی در فلسطین تاریخی قرار میگیرد.
این چیدمان مستلزم حضور نیروی قدرتمندی چون ایران است که در صورت همراهی با اصلاحات در داخل ایران حتی می تواند موثرتر باشد. همچنین از جنوب جهانی انتظار میرود که فلسطین را در اولویت قرار دهد. تغییر مشابهی نیز باید در شمال جهانی ایجاد شود.
جنبش آزادیبخش فلسطین متحد و جوانتر، در کنار صهیونیزه زدایی از جوامع یهودی در جهان نیز دو عامل توامان مهم هستند.
فروپاشی اجتماعی در داخل اسرائیل، بحران اقتصادی و ناتوانی دولت و ارتش در رفع نیازهای اساسی جامعه در شرایط کنونی به سهم خود خالق تحولاتی اساسی است.
وقتی همه این عوامل با هم ترکیب شوند، دگرگونی قدرتمندی را در صحنه پدید خواهند آورد که منجر به ایجاد یک نظام منطقه ای جدید و یک نیروی سیاسی نوین می شود.
هرچند نامگذاری این نیروی جدید خیلی زود است و پیش بینی نتیجه این روند رهائی یبخش نیز امری است زود رس .
با این حال، آنچه کاملاً قابل درک و ملموس است،همانا نیاز به یاری رساندن به این واقعیت جدید است تا هر چه زودتر خود را آشکار کند. بدون آن، نسل کشی در غزه آخرین فصل وحشتناک در تاریخ فلسطین نخواهد بود.

– ایلان پاپه استاد دانشگاه اکستر است. او قبلاً مدرس ارشد علوم سیاسی در دانشگاه حیفا بود. او نویسنده کتاب پاکسازی قومی فلسطین، خاورمیانه مدرن، تاریخ فلسطین مدرن: یک سرزمین، دو مردم و ده افسانه درباره اسرائیل است.
او به همراه رمزی بارود، سردبیرمشترک «دیدگاه ما برای آزادی.» بود پاپه به عنوان یکی از «مورخین جدید» اسرائیل توصیف می شود که از زمان انتشار اسناد مربوط به دولت بریتانیا و اسرائیل در اوایل دهه 1980، در حال بازنویسی تاریخچه ایجاد اسرائیل در سال 1948 بوده است